روان شناسی تربیتی دانش جذاب و مهیجی است که اگر چه یک قرن پیش برخی از دانشمندان آن را هنری برای تدریس موفق در کلاس به حساب می­آوردند، در چند دهه اخیر به عنوان یک رشته علمی وسیع که دارای نظریه و روش پژوهشی خاص خویش است شناخته شده است.

روان شناسی تربیتی، نه با روان شناسی بلکه، با تدریس و تربیت و با چگونگی کار معلمان و مربیان آغاز می­شود. تا ندانیم که کار تدریس و تربیت در مراکز آموزشی و پرورشی چگونه است و معلمان و مربیان با چه مسائلی در کار خود روبه رو هستند نمی­توانیم به اهمیت روان شناسی تربیتی برای حل آن مسائل پی ببریم.

 

امروز این دیدگاه در میان روان شناسان ومتخصصان تعلیم و تربیت پذیرفته شده است که روان شناسی تربیتی یک رشته علمی مشخص است که دارای نظریه­های مخصوص به خود، روشهای پژوهش، مسائل و فنون خاص خویش است. روان شناسی تربیتی مطالعه و تحقیق در اندیشه، احساس و عمل کسانی است که مشغول ارائه و دریافت تدریس و تربیت در یک محیط آموزشی و پرورشی هستند و برنامه تعلیم و تربیتی خاصی را دنبال می­کنند. همچنین، آن گونه که ویتراک می­گوید، «روان شناسی تربیتی دانشی متمایز از سایر رشته­ های روان شناسی است زیرا فهمیدن و بهبود بخشیدن به تعلیم و تربیت اولین هدف آن است». کار روان شناسی تربیتی، مطالعه روان شناسانه مسائل روزمره تدریس و تربیت است. در جریان این مطالعات است که اصول، الگوها، نظریه­ ها، اقدامات تربیتی و روشهای عملی تدریس و تربیت و ارزیابی جریانها و تجلیات اندیشه و عواطف و رفتار شاگردان و فرایندهای پیچیده اجتماعی و فرهنگی مدارس بررسی می­شود.

پاسخ بدهید